تصور کنید مدیر یک شرکت بزرگ هستید، سال‌هاست که پروژه‌های موفق اجرا کرده‌اید، همکارانتان به شما احترام می‌گذارند و در حوزه کاریتان شناخته شده‌اید. اما هر شب که سر بالش می‌روید، صدایی در ذهنتان زمزمه می‌کند: «تو فقط خوش‌شانس بودی. به‌زودی همه می‌فهمند که واقعاً لیاقت این جایگاه را نداری.» این احساس، نام علمی دارد:

نیلوفر، مدیر فروش ۳۵ ساله، چهار سال روی یک پروژه بزرگ کار کرده بود. برنامه دقیق داشت، هدف روشن، و مسیر مشخص. سپس همه‌گیری کووید آمد. طی یک شب، تمام برنامه‌هایش از هم پاشید. شرکت تغییر استراتژی داد، تیمش تغییر کرد، و حتی نقش شغلی‌اش تغییر کرد. برخی از همکارانش فروپاشیدند. افسرده شدند. استعفا دادند.

امیر سه سال است روی یک پروژه کاری سخت کار می‌کند. یک قرارداد بزرگ در راه است که می‌تواند زندگی شغلی‌اش را متحول کند. جلسه نهایی فردا است. امشب باید ارائه را آماده کند. اما چه می‌کند؟ ساعت ۱۱ شب است و او دارد سریال می‌بیند. «فقط یک اپیزود دیگر»، می‌گوید. ساعت ۲ بامداد می‌شود،

صبح از خواب بیدار می‌شوید، اولین کاری که می‌کنید چیست? احتمالاً گوشی را برمی‌دارید. اینستاگرام را چک می‌کنید، ایمیل‌ها را نگاه می‌کنید، اخبار را می‌خوانید. در طول روز، بارها و بارها به گوشی نگاه می‌کنید – حتی وقتی نوتیفیکیشنی نداشته‌اید. شب که می‌خواهید بخوابید، یک اپیزود دیگر سریال، یک ویدیوی دیگر یوتیوب، یک اسکرول دیگر.

مریم ۳۲ ساله است. در شرکت بزرگی مدیر پروژه است، همه او را فردی موفق می‌شناسند، اما هر شب وقتی به خانه می‌رسد، احساس خستگی عمیقی دارد که نمی‌تواند توضیح دهد. او نمی‌تواند به کسی نه بگوید، همیشه نگران احساسات دیگران است، و حتی در تعطیلات نمی‌تواند واقعاً استراحت کند. در درمان، وقتی روانشناس از